Voor straf naar Sardinië

CastiadasCASTIADAS (Sardinië)   We zijn in het zuidoosten van Sardinië, vlakbij het toeristenoord Costa Rei. De oude man op het terras van het wegrestaurant vraagt of we al in Castiadas geweest zijn. Hij wijst naar de overkant van de weg. Daarginds ligt Castiadas, zegt de man. In zijn jeugd was het een ‘colonia penal’, een strafkolonie in het Nederlands. Wie daar zat, kwam er nooit meer vandaan, vertelt hij.

 

Castiadas lijkt vooral op ons Veenhuizen. Ze stammen uit dezelfde tijd, de gebouwen lijken op elkaar. Het landschap ziet er in beide gevallen strak en rechtlijnig uit. Zelfs de bedoelingen van destijds zijn te vergelijken. Mensen die zich in de maatschappij onmogelijk gemaakt hadden, moesten naar Castiadas en Veenhuizen. We lieten ze er keihard werken en dan zou het uiteindelijk allemaal wel goedkomen met ze, hadden we bedacht.

De geschiedenis van Castiadas als strafkolonie begon op 11 augustus 1875. Dertig veroordeelden en zeven bewakers vertrokken uit de San Bartolomeo-gevangenis in de Sardijnse hoofdstad Cagliari. Het gezelschap landde op de oostkust van Sardinië en men baande zich een weg door het dichte struweel over een sompige vlakte naar Castiadas. In de Romeinse tijd was dit een bloeiend landbouwgebied geweest, maar de malaria had hier zo huisgehouden dat de streek sindsdien verlaten was.
De gevangenen begonnen een stuk grond vrij te maken en bouwden er een houten hut voor de eerste nachten. Het werd het begin van het grootste strafkamp van Italië dat op een gegeven moment ruim 6000 hectare groot was en 2000 gedetineerden huisvestte die op tien grote landbouwbedrijven werkten.
Er moeten ongelooflijk veel slachtoffers onder de gedetineerden gevallen zijn. Niet alleen door het harde werk op het land dat iemand in Castiadas gewend was, maar ook door de malaria die regelmatig de kop weer op stak.

In 1952 werd de strafkolonie Castiadas gesloten. Net als zoveel andere gebouwen op Sardinië die verlaten werden, vergat men ze af te breken.
We lopen op de binnenplaats van het hoofdgebouw dat in carrévorm gebouwd is. In de zuidvleugel is een klein museum in gericht. Er zijn geen bezoekers. Je kunt de cellen bekijken met houten britsen en een ijzeren ring in de vloer waarvan de gevangenen konden worden vastgeketend.
De rest van het complex is één grote puinhoop, al zijn er al jaren plannen om het hele complex te renoveren. De bouwhekken die moeten voorkomen dat mensen de bouwvallen betreden, zijn dichtgegroeid met blauwe haagwinde.

Als we later de kleine begraafplaats van Castiadas oplopen, wordt onze aandacht getrokken door een bescheiden wit monument ‘ter nagedachtenis aan het gevangenispersoneel dat het land van malaria verlost heeft en de grond bevruchtte met hun leven’. Geen woord over de gevangenen. We vinden hun graven niet. (september 2014)

Plaatselijk belang

Randgroepvogels

Sevilla (Spanje)   In de schemering cirkelen ze in snelle duikvluchten rond de torentjes en de hoge koepel van de Salvadorkerk. De rust op het terras op de Plaza Jesús de la...

Lees meer...

Groningen, district Saramacca

GRONINGEN (Suriname)   Vandaag gaan we naar Groningen, het dorp Groningen in het district Saramacca om precies te zijn. De navigatie loodst ons een enorm eind door de buitenwijken van Paramaribo om uiteindelijk...

Lees meer...

Paramaribo Zoo

PARAMARIBO (Suriname)   In het noordwesten van Paramaribo ligt de Cultuurtuin, een stukje ongegeneerde jungle tegen het centrum van de stad aan. In de Cultuurtuin ligt Paramaribo Zoo. Op de parkeerplaats van de...

Lees meer...

Graf in de Palmentuin

PARAMARIBO (Suriname)  Achter het presidentieel paleis in Paramaribo ligt de Palmentuin. Hoge palmbomen, keurig in het gelid. Slootjes vol waterplanten waar kikkers kwaken. Het is altijd een oase van rust in de...

Lees meer...

Onze Hendrik Jan

PARAMARIBO (Suriname)  Vanaf de Jessurunstraat heb je uitzicht op de hoge lokalen van een school. Overdag zie je er jongelui lopen met blauwe overhemden en spijkerbroeken of geruite rokken, de nationale schoolkostuums...

Lees meer...

De Kaaimannenman

COMMEWIJNE (Suriname)  Als het bootje ons en onze fietsen vanuit Leonsberg over de Surinamerivier en de Commewijne bij de plantage Rust en Werk heeft afgeleverd, worden we op de steiger opgewacht door...

Lees meer...

Deugden en ondeugden

Sevilla (Spanje)  De Kathedraal van Sevilla is een schatkamer waar je niet uitgekeken raakt. We zitten op een lange bank langs een van de wanden van de Antecabildo, een strakke, vrij sobere ruimte...

Lees meer...

De mooiste dag van hun leven

SANTORINI (Griekenland) Santorini is het duurste Griekse eiland, het dorp Oia balancerend op de noordwestelijke kraterwand van Oia is de duurste plek op Santorini. ’s Avonds in afwachting van de zonsondergang vechten...

Lees meer...

Stad onder het puin

SANTORINI (Griekenland)   Twintig jaar geleden was ik er al een keer en ik wilde er beslist weer heen nu we weer op Santorini waren. In het zuiden van het eiland ligt...

Lees meer...

Next bus to Parissa

SANTORINI (Griekenland) Het busstation ligt aan de straat Mitropoleos, net buiten het schilderachtige gedeelte van het stadje Fira op de kraterwand van Santorini. Er is niets schilderachtigs aan het busstation. Het pleintje...

Lees meer...

Dagelijkse dingen