Eilandgevoel

El Hierro 7EL HIERRO (Canarische Eilanden)   Soms overvalt je het gevoel dat je niet verder hoeft. Eigenlijk ben je d'r, realiseer je je. Mooier dan dit wordt het niet. Dat is in diepste wezen het eilandgevoel. Ver weg van de grote-mensenwereld, teruggeworpen op lotgenoten. El Hierro is het ultieme eilandgevoel.

El Hierro is het meest zuidwestelijke van de Canarische Eilanden. Je kunt er vier keer per week met de boot vanaf Los Christianos naartoe. In de negentiende eeuw beschouwde men het eiland als uiteinde van Europa. Tot de nulmeridiaan in 1884 naar Greenwich verhuisde, werd hij eeuwenlang op de kaart over de westkust van El Hierro getrokken. Verder dan hier kon je eigenlijk niet...

In La Restinga in het zuiden van El Hierro komen zo weinig toeristen dat je er alle tijd hebt voor de circa 500 zielen tellende plaatselijke bevolking. Deze bestaat voornamelijk uit vissers, mensen van de kleine scheepswerf, duikers van de tien plaatselijke duikscholen en mensen die in het dorp een winkel, een bar of een restaurant hebben of in de verhuur van appartementen zitten. De rest van de bevolking heeft onduidelijker besognes en kan zich ongegeneerd overgeven aan het eilandgevoel.

Giuseppe is een Italiaan uit Venetië die twintig jaar in Duitsland gewerkt heeft. Hard gewerkt. Met zijn vrouw kwam hij een tijdje terug naar La Restinga omdat ze besloten hadden voortaan te werken om te leven en niet langer te leven om te werken. 's-Avonds om zeven uur gaat hun restaurant in het zijstraatje open en ze zien wel. De zon schijnt elke dag in La Restinga. We proosten met limoncello.

Het is zondagavond. Vandaag lijkt La Restinga uitsluitend bevolkt door mensen die het even te kwaad hebben met hun eilandgevoel. Het begint al als we de lege eetzaal van restaurant La Vieja Pandorga binnenstappen. We zitten nog niet of er komt een oud mannetje binnen dat ongelooflijk dronken is. Na veel soebatten weet hij het meisje achter de bar te bewegen om hem een fles witte wijn te verkopen. Om de lieve vrede te bewaren waarschijnlijk, want ze kijkt af en toe schichtig onze kant even op. De man installeert zich aan een tafeltje en begint hard in zichzelf te praten. Af en toe zing hij even.
Het meisje besluit het niet erger te maken dan het is en laat het mannetje zijn eilandgevoel. We blijven niet lang.

In Bar Mar de Las Calmas aan het boulevardje zijn deze zondagavond om half elf alle vaste gasten dronken. Het voetbal op de twee grote tv's boeit niet echt meer. Iedereen heeft een rijtje lege Dorada-flesjes voor zich staan. Een blonde dame, die hier eens verzeild geraakt moet zijn, bestelt haar zoveelste gin-tonic. Regelmatig gaat ze naar buiten om een sigaret te roken. De volgende morgen zie ik haar weer als ze een pak rode wijn in de supermarkt koopt, en twee pakjes sigaretten. Vanmorgen zit het wel goed met haar eilandgevoel.

Terug op Tenerife moeten we een nacht overblijven om de volgende ochtend het vliegtuig naar huis te kunnen halen. In ons hotel verblijven vannacht meer toeristen dan op El Hierro. Ons eilandgevoel is verdwenen als we de zon ergens richting El Hierro in de oceaan zien zakken. (maart 2012)

Plaatselijk belang

Randgroepvogels

Sevilla (Spanje)   In de schemering cirkelen ze in snelle duikvluchten rond de torentjes en de hoge koepel van de Salvadorkerk. De rust op het terras op de Plaza Jesús de la...

Lees meer...

Groningen, district Saramacca

GRONINGEN (Suriname)   Vandaag gaan we naar Groningen, het dorp Groningen in het district Saramacca om precies te zijn. De navigatie loodst ons een enorm eind door de buitenwijken van Paramaribo om uiteindelijk...

Lees meer...

Paramaribo Zoo

PARAMARIBO (Suriname)   In het noordwesten van Paramaribo ligt de Cultuurtuin, een stukje ongegeneerde jungle tegen het centrum van de stad aan. In de Cultuurtuin ligt Paramaribo Zoo. Op de parkeerplaats van de...

Lees meer...

Graf in de Palmentuin

PARAMARIBO (Suriname)  Achter het presidentieel paleis in Paramaribo ligt de Palmentuin. Hoge palmbomen, keurig in het gelid. Slootjes vol waterplanten waar kikkers kwaken. Het is altijd een oase van rust in de...

Lees meer...

Onze Hendrik Jan

PARAMARIBO (Suriname)  Vanaf de Jessurunstraat heb je uitzicht op de hoge lokalen van een school. Overdag zie je er jongelui lopen met blauwe overhemden en spijkerbroeken of geruite rokken, de nationale schoolkostuums...

Lees meer...

De Kaaimannenman

COMMEWIJNE (Suriname)  Als het bootje ons en onze fietsen vanuit Leonsberg over de Surinamerivier en de Commewijne bij de plantage Rust en Werk heeft afgeleverd, worden we op de steiger opgewacht door...

Lees meer...

Deugden en ondeugden

Sevilla (Spanje)  De Kathedraal van Sevilla is een schatkamer waar je niet uitgekeken raakt. We zitten op een lange bank langs een van de wanden van de Antecabildo, een strakke, vrij sobere ruimte...

Lees meer...

De mooiste dag van hun leven

SANTORINI (Griekenland) Santorini is het duurste Griekse eiland, het dorp Oia balancerend op de noordwestelijke kraterwand van Oia is de duurste plek op Santorini. ’s Avonds in afwachting van de zonsondergang vechten...

Lees meer...

Stad onder het puin

SANTORINI (Griekenland)   Twintig jaar geleden was ik er al een keer en ik wilde er beslist weer heen nu we weer op Santorini waren. In het zuiden van het eiland ligt...

Lees meer...

Next bus to Parissa

SANTORINI (Griekenland) Het busstation ligt aan de straat Mitropoleos, net buiten het schilderachtige gedeelte van het stadje Fira op de kraterwand van Santorini. Er is niets schilderachtigs aan het busstation. Het pleintje...

Lees meer...

Dagelijkse dingen