Een winterslaap van drie eeuwen

sarlatSARLAT (Dordogne)   Een halve eeuw geleden noemde Henry Miller het stadje Sarlat ‘een droom waarmee de menselijke geest zich voedt’. Zijn Sarlat was een ander stadje dan wat je nu ziet. Het Sarlat van Miller was stoffig, muf en breekbaar.


Een uithoek in de Dordogne waar vrijwel niemand kwam en waar alles bij het oude bleef sinds de Gouden Eeuw van de stad 300 jaar geleden voorbijgegaan was. De hoogtijdagen van Sarlat begonnen halverwege de vijftiende eeuw, toen aan het eind van de Honderdjarige oorlog de rust weerkeerde in de Périgord. Sarlat werd een belangrijke marktplaats, zijn kooplieden werden rijk. De een bouwde een nog mooier ‘hôtel’ voor zich dan de ander. En ze bleven hun huizen verfraaien. Op hun middeleeuwse begane grond kregen de huizen gothische en Renaissance-verdiepingen.

Uiteraard kon ook de kerk niet achterblijven. In 1504 liet de bisschop van Sarlat de oude St-Saveur grotendeels slopen. Alleen de Romaanse toren en het koor bleven staan en zou een enorm nieuw schip tussen komen. Door geldgebrek Sarlat er tot 1686 over voor de nieuwe kathedraal klaar was. De Gouden Eeuw van de stad was toen allang voorbij – het verklaart de lange bouwtijd - en Sarlat begon een winterslaap van drie eeuwen.

Sinds Sarlat in 1962 als een van de eerste Franse steden werd aangewezen als ‘beschermd stadsgezicht’ is Sarlat mooier, steeds mooier geworden. Hier en daar misschien wel té mooi, in elk geval meestal té vol met teveel toeristen en teveel kraampjes foie gras en confit de canard. Als de zon echter gaat dalen en de kalkstenen muren goud kleurt en het Mariabeeld hoog in de hoek van de steeg zelfs een stralenkrans geeft, dan heb je de stad even voor jou alleen. (juni 2004)

Plaatselijk belang

Groningen, district Saramacca

GRONINGEN (Suriname)   Vandaag gaan we naar Groningen, het dorp Groningen in het district Saramacca om precies te zijn. De navigatie loodst ons een enorm eind door de buitenwijken van Paramaribo om uiteindelijk...

Lees meer...

Paramaribo Zoo

PARAMARIBO (Suriname)   In het noordwesten van Paramaribo ligt de Cultuurtuin, een stukje ongegeneerde jungle tegen het centrum van de stad aan. In de Cultuurtuin ligt Paramaribo Zoo. Op de parkeerplaats van de...

Lees meer...

Graf in de Palmentuin

PARAMARIBO (Suriname)  Achter het presidentieel paleis in Paramaribo ligt de Palmentuin. Hoge palmbomen, keurig in het gelid. Slootjes vol waterplanten waar kikkers kwaken. Het is altijd een oase van rust in de...

Lees meer...

Onze Hendrik Jan

PARAMARIBO (Suriname)  Vanaf de Jessurunstraat heb je uitzicht op de hoge lokalen van een school. Overdag zie je er jongelui lopen met blauwe overhemden en spijkerbroeken of geruite rokken, de nationale schoolkostuums...

Lees meer...

De Kaaimannenman

COMMEWIJNE (Suriname)  Als het bootje ons en onze fietsen vanuit Leonsberg over de Surinamerivier en de Commewijne bij de plantage Rust en Werk heeft afgeleverd, worden we op de steiger opgewacht door...

Lees meer...

Deugden en ondeugden

Sevilla (Spanje)  De Kathedraal van Sevilla is een schatkamer waar je niet uitgekeken raakt. We zitten op een lange bank langs een van de wanden van de Antecabildo, een strakke, vrij sobere ruimte...

Lees meer...

De mooiste dag van hun leven

SANTORINI (Griekenland) Santorini is het duurste Griekse eiland, het dorp Oia balancerend op de noordwestelijke kraterwand van Oia is de duurste plek op Santorini. ’s Avonds in afwachting van de zonsondergang vechten...

Lees meer...

Stad onder het puin

SANTORINI (Griekenland)   Twintig jaar geleden was ik er al een keer en ik wilde er beslist weer heen nu we weer op Santorini waren. In het zuiden van het eiland ligt...

Lees meer...

Next bus to Parissa

SANTORINI (Griekenland) Het busstation ligt aan de straat Mitropoleos, net buiten het schilderachtige gedeelte van het stadje Fira op de kraterwand van Santorini. Er is niets schilderachtigs aan het busstation. Het pleintje...

Lees meer...

Een eenzame godin

NAXOS (Griekenland)   Er staan een stuk of tien auto’s geparkeerd langs het doodlopende weggetje. We lopen langs een betonpad het opgravingsterrein op. Het huisje waar de kaartjes verkocht worden, is leeg. Het...

Lees meer...

Dagelijkse dingen