Eilandgevoel

El Hierro 7EL HIERRO (Canarische Eilanden)   Soms overvalt je het gevoel dat je niet verder hoeft. Eigenlijk ben je d'r, realiseer je je. Mooier dan dit wordt het niet. Dat is in diepste wezen het eilandgevoel. Ver weg van de grote-mensenwereld, teruggeworpen op lotgenoten. El Hierro is het ultieme eilandgevoel.

El Hierro is het meest zuidwestelijke van de Canarische Eilanden. Je kunt er vier keer per week met de boot vanaf Los Christianos naartoe. In de negentiende eeuw beschouwde men het eiland als uiteinde van Europa. Tot de nulmeridiaan in 1884 naar Greenwich verhuisde, werd hij eeuwenlang op de kaart over de westkust van El Hierro getrokken. Verder dan hier kon je eigenlijk niet...

In La Restinga in het zuiden van El Hierro komen zo weinig toeristen dat je er alle tijd hebt voor de circa 500 zielen tellende plaatselijke bevolking. Deze bestaat voornamelijk uit vissers, mensen van de kleine scheepswerf, duikers van de tien plaatselijke duikscholen en mensen die in het dorp een winkel, een bar of een restaurant hebben of in de verhuur van appartementen zitten. De rest van de bevolking heeft onduidelijker besognes en kan zich ongegeneerd overgeven aan het eilandgevoel.

Giuseppe is een Italiaan uit Venetië die twintig jaar in Duitsland gewerkt heeft. Hard gewerkt. Met zijn vrouw kwam hij een tijdje terug naar La Restinga omdat ze besloten hadden voortaan te werken om te leven en niet langer te leven om te werken. 's-Avonds om zeven uur gaat hun restaurant in het zijstraatje open en ze zien wel. De zon schijnt elke dag in La Restinga. We proosten met limoncello.

Het is zondagavond. Vandaag lijkt La Restinga uitsluitend bevolkt door mensen die het even te kwaad hebben met hun eilandgevoel. Het begint al als we de lege eetzaal van restaurant La Vieja Pandorga binnenstappen. We zitten nog niet of er komt een oud mannetje binnen dat ongelooflijk dronken is. Na veel soebatten weet hij het meisje achter de bar te bewegen om hem een fles witte wijn te verkopen. Om de lieve vrede te bewaren waarschijnlijk, want ze kijkt af en toe schichtig onze kant even op. De man installeert zich aan een tafeltje en begint hard in zichzelf te praten. Af en toe zing hij even.
Het meisje besluit het niet erger te maken dan het is en laat het mannetje zijn eilandgevoel. We blijven niet lang.

In Bar Mar de Las Calmas aan het boulevardje zijn deze zondagavond om half elf alle vaste gasten dronken. Het voetbal op de twee grote tv's boeit niet echt meer. Iedereen heeft een rijtje lege Dorada-flesjes voor zich staan. Een blonde dame, die hier eens verzeild geraakt moet zijn, bestelt haar zoveelste gin-tonic. Regelmatig gaat ze naar buiten om een sigaret te roken. De volgende morgen zie ik haar weer als ze een pak rode wijn in de supermarkt koopt, en twee pakjes sigaretten. Vanmorgen zit het wel goed met haar eilandgevoel.

Terug op Tenerife moeten we een nacht overblijven om de volgende ochtend het vliegtuig naar huis te kunnen halen. In ons hotel verblijven vannacht meer toeristen dan op El Hierro. Ons eilandgevoel is verdwenen als we de zon ergens richting El Hierro in de oceaan zien zakken. (maart 2012)

Plaatselijk belang

De vogels van het plein

PARAMARIBO   Zondagochtend zeven uur op het Onafhankelijkheidsplein in Paramaribo. Op regelmatige afstand van elkaar staan lange palen in het gras waar vogelkooitjes aan hangen. Tussen de palen zijn groepjes mannen druk met...

Lees meer...

Drents koopman in Suriname

PARAMARIBO   Vanuit Paramaribo is het een mooi fietstochtje naar Peperpot, een oude plantage op de oostoever van de Surinamerivier. Zodra je de rivier over bent en de drukte van Meerzorg achter je...

Lees meer...

De rivier over

PARAMARIBO   Natuurlijk kun je over de Wijdenboschbrug – de Bosjesbrug zeggen ze in Paramaribo – naar de overkant van de Surinamerivier, maar daar heb je als voetganger of fietser niets aan, want...

Lees meer...

Fout geparkeerd in Berlijn

BERLIJN   Het is zondagavond en er zit duidelijk onweer in de lucht. We zitten op het terras van Café Orange aan de Oranienburgerstrasse in Berlijn. Het hele terras kijkt naar een groepje...

Lees meer...

Streep door Checkpoint Charlie

BERLIJN  Checkpoint Charlie aan het eind van Friedrichstrasse is een toeristenattractie en wat voor één. Lonely Planet noemt het een ‘tacky tourist trap’, ofwel een smakeloze toeristenval. Toeristen laten zich voor de...

Lees meer...

Actie op de Brandenburger Tor

BERLIJN   Vanuit Tiergarten lopen we op de Brandenburger Tor af en zien meteen dat er iets aan de hand is. Er staat een hele groep mensen op Pariser Platz naar boven te...

Lees meer...

Niemand meer aan boord in Agia Galini

AGIA GALINI (Kreta)   Op het schip in de haven van Agia Galini in het zuiden van Kreta stonden Arabische letters. De havenpolitie had er een drijvende gele slang omheen gelegd om de...

Lees meer...

Het duivelse dorp Kalami

KALAMI (Kreta)   Ze hadden ons verteld dat we ‘ns in Kalami moesten gaan kijken. Een dorp waar niemand meer woonde. Kalami was door de inwoners verlaten was alsof duivel ze op de...

Lees meer...

Het geheim van Frangokástello

FRANGOKASTELLO (Kreta) Het woord Frangokástello betekent ‘het kasteel van de Franken’. Voor de Kretenzers waren alle mannen die met een boot uit het westen kwamen, Franken. Dus ook de Venetiërs die hier...

Lees meer...

De ezels van Samariá

CHORA SFAKION (Kreta)  Als je vertelt dat je naar Kreta geweest, is er altijd wel iemand die informeert of je de Samária-kloof gelopen hebt. Iedereen loopt toch de Samária-kloof, zie je ze...

Lees meer...

Dagelijkse dingen